Carl Theodor Dreyer'in 1928 tarihli sessiz başyapıtı 'The Passion of Joan of Arc', sinema tarihinin en yoğun ve duygusal olarak sarsıcı filmlerinden biri olarak kabul edilir. Film, Fransa'nın ulusal kahramanı Jeanne d'Arc'ın 1431 yılında dinsizlik suçlamasıyla yargılanması ve son saatlerini konu alır. Sessiz sinemanın gücünü en üst seviyede kullanan Dreyer, izleyiciyi adeta bir mahkeme salonuna hapseder ve Jeanne'ın içsel çatışmalarına, inancına ve acısına yakından tanık olmamızı sağlar.

Filmin kalbi, Renée Jeanne Falconetti'nin akıllara kazınan performansıdır. Falconetti, yüz ifadeleri ve beden diliyle, kelimelere ihtiyaç duymadan, inancın, ıstırabın ve insan ruhunun direnişinin evrensel bir portresini çizer. Bu performans, sinema tarihinin en büyük oyunculuk başarılarından biri olarak gösterilir. Yönetmen Dreyer'in yakın plan çekimlere ve minimalist dekorlara yaptığı vurgu, izleyicinin tüm dikkatini karakterlerin, özellikle de Jeanne'ın yüzüne odaklar, böylece son derece kişisel ve içe dönük bir deneyim yaratır.

Görsel estetiği ve deneysel anlatımıyla da öne çıkan film, dini bir tutku oyunundan çok, bir bireyin otoriteye karşı verdiği mücadeleyi ve inancın bedelini anlatır. 'The Passion of Joan of Arc', sadece bir biyografik drama değil, aynı zamanda insan ruhunun derinliklerine inen evrensel bir sanat eseridir. Sinemanın anlatım gücünün ne kadar büyük olabileceğini görmek, sessiz bir filmin nasıl bu kadar 'yüksek sesle' konuşabildiğine şahit olmak isteyen her film tutkununun mutlaka izlemesi gereken zamansız bir klasiktir.