Andrey Tarkovski'nin 1975 yapımı 'Mirror' (orijinal adıyla Zerkalo), sinema tarihinin en kişisel ve şiirsel filmlerinden biri olarak kabul edilir. Film, kırklı yaşlarında ve ölüm döşeğindeki bir adamın, Aleksey'in, zihninde canlanan anılarla ilerler. Bu anılar sadece kişisel bir çocukluk ve annesiyle ilişkisine dair değil, aynı zamanda II. Dünya Savaşı gibi Sovyet Rusya'sının kolektif hafızasını şekillendiren tarihsel olaylara da ışık tutar. Tarkovski, kronolojik bir anlatı yerine, rüyaları, anıları ve belgesel görüntüleri birbirine örerek, zaman ve hafızanın akışkan doğasını görsel bir şiire dönüştürür.

Oyunculuk performansları, filmin lirik ve içe dönük tonuyla mükemmel bir uyum içindedir. Margarita Terekhova, hem annenin genç halini hem de adamın eski eşini oynayarak filmin duygusal ve tematik çekirdeğini oluşturur. Tarkovski'nin kendi eşi, annesi ve hatta sesiyle filme dahil olan babası Arseniy Tarkovski'nin şiirleri, yapıma derin bir otobiyografik ve metaforik katman ekler.

'Mirror' izlenmesi gereken bir filmdir, çünkü sadece bir hikaye anlatmaz, bir deneyim sunar. Görüntü yönetimi, uzun plan sekansları ve doğal imgelerle, seyirciyi derin bir düşünce ve duygu durumuna davet eder. Sinemanın anlatım olanaklarının sınırlarını zorlayan bu film, hafıza, zaman, anne-oğul ilişkisi ve tarihin birey üzerindeki izleri gibi evrensel temaları işler. Tarkovski'nin en özverili çalışması olan 'Mirror', sinema sanatına ilgi duyan herkes için vazgeçilmez bir başyapıttır ve her izleyişte yeni anlamlar keşfettiren, zamansız bir eserdir.