Harmony Korine'in ilk yönetmenlik denemesi olan Gummo (1997), izleyiciyi kasırga sonrası harabeye dönmüş, adeta zamanın durduğu bir Ohio kasabasına götürür. Geleneksel bir olay örgüsü takip etmeyen film, bu terk edilmiş manzarada yaşayan gençlerin ve yetişkinlerin sıradan, bazen rahatsız edici, bazen komik anlarına odaklanır. Karakterler, anlamsızlıkla dolu hayatlarında, serseri kediler avlamak, yapıştırıcı koklamak veya sadece kasabanın tozlu sokaklarında dolanmak gibi günlük ritüellerle var olmaya çalışır.

Oyunculuk performansları çoğunlukla profesyonel olmayan oyuncular tarafından sergilenir, bu da filme ham ve dokümanter bir hava katar. Karakterlerin içinde bulundukları umutsuzluğu ve boşluğu samimi bir şekilde yansıtırlar. Harmony Korine'in yönetmenliği, geleneksel sinema kurallarını hiçe sayarak, birbiriyle gevşek bağlantılı sahneler, röportajlar ve sürreal görüntülerden oluşan bir kolaj sunar. Bu stil, izleyiciyi pasif bir tüketici olmaktan çıkarıp, bu dağınık dünyayı anlamlandırmaya zorlar.

Gummo, rahatsız edici güzelliği ve toplumun kenarında kalmış insanların acımasız portresiyle, iz bırakan bir kült filmdir. Amerikan rüyasının karanlık, unutulmuş yüzünü gösterir. Eğer deneysel sinemadan hoşlanıyor, geleneksel anlatı yapılarının dışına çıkan, düşündürücü ve sarsıcı filmler arıyorsanız, Gummo mutlaka izlemeniz gereken bir yapımdır. 1990'ların bağımsız sinemasının cesur örneklerinden biri olarak, izleyiciyi konfor alanının dışına çıkarır ve üzerinde uzun süre düşündürecek sorular sorar.